Matingkad ang sikat ng araw at amoy sampaguita ang simoy ng hangin sa labas ng simbahan. Ito dapat ang pinakamasayang araw sa buhay ni Angeline. Suot niya ang isang napakagandang puting gown na may mahabang belo, ang pangarap niyang kasal sa lalaking pinakamamahal niya na si Marco. Si Marco ay galing sa isang mayamang pamilya, habang si Angeline naman ay pinalaki ng solong inang si Aling Susan sa pamamagitan ng pagtitinda ng kakanin. Sa kabila ng pagkakaiba ng kanilang estado, ipinaglaban sila ni Marco. Ngunit sa likod ng makapal na make-up at matatamis na ngiti ni Angeline para sa mga litratista, may tinatago siyang poot at bigat sa kanyang dibdib—isang galit na nakatuon sa sarili niyang ina.

Nagsimula ang hinala ni Angeline tatlong buwan bago ang kasal. Napansin niyang laging wala sa bahay si Aling Susan tuwing gabi. Dati-rati, pagkatapos magtinda, deretso uwi ito para manood ng teleserye. Pero nitong mga nakaraang buwan, laging “may lakad” ang matanda. Minsan, nakita ni Angeline na bumaba ang kanyang ina sa isang itim na SUV sa kanto ng kanilang eskinita. Nakita niyang may inaabot na sobre ang sakay ng kotse sa kanyang ina. Nang tanungin niya ito, ang laging sagot ni Aling Susan ay, “Wala ito, anak. Tulong lang ng kaibigan para sa kasal mo.” Hindi naniwala si Angeline. Alam niyang kapos sila sa budget dahil gusto ng pamilya ni Marco ng grand wedding, at ayaw ni Aling Susan na magmukhang kawawa ang anak, kaya naisip ni Angeline na baka… baka may ginagawang masama ang kanyang ina. Baka may “sugar daddy” ito. Sa tuwing naiisip iyon ni Angeline, nandidiri siya. Pakiramdam niya ay niloloko ng ina ang alaala ng kanyang yumaong tatay na namatay sa hirap para lang maitaguyod sila.

Dumating ang araw ng kasal. Nasa loob ng bridal suite si Angeline, inaayos ang huling hibla ng kanyang buhok. Wala si Aling Susan sa tabi niya. Ang sabi ng coordinator, “May kinuha lang saglit ang Mommy mo.” Pero kutob ni Angeline, may ibang ginagawa ito. Hindi siya mapakali. Gusto niyang komprontahin ang ina bago siya humarap sa altar. Gusto niyang ilabas ang sama ng loob. Lumabas si Angeline ng kwarto nang hindi namamalayan ng mga abay. Hinanap niya ang kanyang ina sa hallway ng hotel. Habang naglalakad siya, narinig niya ang pamilyar na boses sa loob ng isang maliit na function room na bahagyang nakabukas ang pinto. Boses iyon ni Aling Susan.

“Natatakot ako… paano kung malaman nila?” narinig niyang sabi ng kanyang ina. Boses iyon ng isang babaeng nag-aalala pero puno ng emosyon. Sumagot ang isang lalaki, malalim at baritono ang boses, “Huwag kang mag-alala. Ako ang bahala. Mahal kita, Susan. Handa akong harapin ang kahit sino para sa’yo.”

Nanlaki ang mga mata ni Angeline. Mahal? Kumpirmado! May kalaguyo ang nanay niya! Sa mismong araw ng kasal niya ay nakikipagtagpo ito! Sa tindi ng galit, hindi na nakapagpigil si Angeline. Padabog niyang binuksan ang pinto. “Ma! Ano ba?! Sa araw pa talaga ng kasal ko?!” sigaw niya.

Nagulat ang dalawang tao sa loob. Magkahawak-kamay sila. Agad na bumitaw si Aling Susan, namumutla. “Angeline! Anak!” Pero hindi ang gulat ng ina ang nagpatigil sa mundo ni Angeline. Kundi noong humarap ang lalaking kausap nito.

Ang lalaking kahawak-kamay ng nanay niya, ang lalaking nagsabing mahal niya ito, ay walang iba kundi si Don Ricardo—ang biyudong AMA ng kanyang mapapangasawang si Marco!

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Angeline. Halos matumba siya sa kanyang kinatatayuan. Ang future father-in-law niya at ang nanay niya? May relasyon? “Tito Ricardo?!” nanginginig na tawag ni Angeline. Tumingin siya sa kanyang ina na ngayon ay umiiyak na. “Ma… anong ibig sabihin nito? Niloloko niyo ba kami ni Marco? Kaya ba… kaya ba ang daling pumayag ni Tito Ricardo sa kasal namin kahit mahirap lang tayo dahil… dahil kabit ka niya?!”

“Angeline! Huwag kang bastos!” saway ni Don Ricardo, pero puno pa rin ng respeto ang boses nito. “Huwag mong pagsalitaan ng ganyan ang Nanay mo.”

“Bakit po, Tito? Totoo naman ah!” sumbumbat si Angeline, tumutulo na ang luha at nasisira na ang kanyang make-up. “Kaya pala laging may pera si Mama. Kaya pala laging may dalang pagkain. Binabayaran niyo po ba siya? Nakakahiya! Paano ko haharapin si Marco kung malalaman niyang ang tatay niya at nanay ko ay… ay ganito?!”

Lumapit si Aling Susan at lumuhod sa harap ng anak, hinawakan ang laylayan ng gown nito. “Anak, makinig ka muna. Hindi totoo ang iniisip mo. Hindi ako kabit. At hindi pera ang habol ko.”

Sa gitna ng iyakan, nagsalita si Don Ricardo. Ikinuwento niya ang katotohanan na matagal nilang tinago. “Angeline, hindi ko binabayaran ang Nanay mo. Matagal na kaming magkakilala ni Susan. Bata pa kami, bago pa ako naging mayaman, bago pa niya nakilala ang Tatay mo. Siya ang ‘the one that got away’ ko.”

Nagulat si Angeline. Tahimik siyang nakinig habang nagpapaliwanag ang matanda.

“Nagkita kami ulit noong namamanhikan si Marco sa inyo,” pagpapatuloy ni Don Ricardo. “Pareho na kaming biyudo at biyuda. Noong una, tungkol lang sa inyong dalawa ang usapan. Pero nalaman ko na may sakit ang Nanay mo.”

“Sakit?” napatingin si Angeline sa ina. “Ma?”

Yumuko si Aling Susan. “May tumor ako sa matris, anak. Kailangan ng operasyon. Noong nalaman ni Ricardo, nag-alok siya ng tulong. ‘Yun ‘yung sobreng nakita mo. Pilit kong tinatanggihan, pero mapilit siya. Sabi niya, utang na loob niya ‘yun sa akin dahil noong mga bata pa kami, ako ang nagpaaral sa kanya noong naglayas siya sa kanila. Ang akala mo sugar daddy ko siya, pero ang totoo, tinutulungan niya akong gumaling para maabutan ko pa ang mga magiging apo ko sa inyo ni Marco.”

“Pero bakit… bakit ‘Mahal kita’ ang narinig ko?” tanong ni Angeline.

Hinawakan ni Don Ricardo ang kamay ni Aling Susan. “Dahil sa dalas ng pag-uusap namin tungkol sa sakit niya at sa kasal niyo, nanumbalik ang dati. Narealize namin na pareho kaming malungkot at nag-iisa. Angeline, malinis ang hangarin ko sa Nanay mo. Hindi namin sinabi agad dahil ayaw naming agawin ang atensyon sa kasal niyo. Ayaw naming maging sentro ng chismis habang naghahanda kayo ni Marco. Gusto sana naming sabihin pagkatapos ng honeymoon niyo.”

Napahagulgol si Angeline. Ang inakala niyang dumi at kahihiyan ay isa palang kwento ng wagas na pag-ibig at pagmamalasakit. Ang nanay niya, na buong buhay ay nagsakripisyo para sa kanya, ay nagkasakit nang hindi sinasabi sa kanya para hindi siya mag-alala habang nagpaplano ng kasal. Tiniis nito ang hinala ng anak, tiniis ang sakit ng katawan, makita lang siyang masaya. At si Don Ricardo, ang akala niyang matapobreng biyenan, ay siya palang nagliligtas sa buhay ng ina niya.

“Ma… sorry po,” iyak ni Angeline habang niyayakap ang ina. “Sorry kung pinag-isipan kita ng masama. Sorry kung naging bulag ako sa sakripisyo mo.”

“Wala ‘yun, anak. Ang mahalaga, ikakasal ka na. Masaya ako para sa’yo,” bulong ni Aling Susan habang hinahaplos ang likod ng anak.

Pinunasan ni Don Ricardo ang luha ng mag-ina. “O siya, tama na ang drama. Masisira ang make-up ng bride. Hinihintay na tayo ni Marco sa altar.”

Inayos nila ang sarili. Nang bumukas ang pinto ng simbahan, naglakad si Angeline. Pero bago siya makarating sa altar kung saan naghihintay si Marco, huminto siya sa gitna. Lumingon siya sa likod kung saan naglalakad si Aling Susan. At sa tabi ng ina, senenyasan niya si Don Ricardo na lumapit.

Sa harap ng lahat ng bisita, kinuha ni Angeline ang kamay ng kanyang ina at ang kamay ni Don Ricardo. Pinag-isa niya ito. Nagbulungan ang mga tao. Nagulat si Marco. Pero ngumiti lang si Angeline.

Pagdating sa altar, ibinigay ni Aling Susan at Don Ricardo si Angeline kay Marco. “Ingatan mo siya, anak,” sabi ni Don Ricardo kay Marco. “Gaya ng pag-iingat ko sa Nanay niya.”

Doon lang naintindihan ni Marco ang nangyayari. Nakita niya ang tinginan ng kanyang ama at ng nanay ni Angeline. Ngumiti siya at niyakap ang mga ito. “I will, Dad. I will.”

Naging doble ang selebrasyon nang araw na iyon. Hindi lang pinag-isang dibdib sina Angeline at Marco, kundi naging simula rin ito ng “second chance” para kina Aling Susan at Don Ricardo. Sa reception, inamin nila sa lahat ang kanilang relasyon. Sa halip na husgahan, pinalakpakan sila ng mga bisita. Nakita ng lahat na ang pag-ibig ay walang pinipiling edad at panahon.

Matapos ang kasal, naging matagumpay ang operasyon ni Aling Susan sa tulong ni Don Ricardo. Gumaling siya at naging masigla muli. Hindi nagtagal, isang simpleng kasalan naman ang naganap sa pagitan ng dalawang matanda. Napatunayan nila na sa pag-ibig, hindi hadlang ang nakaraan, at minsan, ang mga sikretong akala natin ay nakakahiya, ay siya palang pinakamagandang biyaya ng tadhana.

Minsan, masyado tayong mabilis manghusga sa ating mga magulang. Nakakalimutan natin na tao rin sila—nasasaktan, nangangailangan ng karamay, at may karapatang magmahal muli. Ang akala nating “iskandalo” ay baka iyon pa ang kukumpleto sa ating pamilya.

Kayo mga ka-Sawi, kung kayo ang nasa sitwasyon ni Angeline, tatanggapin niyo ba kung magkaroon ng relasyon ang nanay niyo at ang tatay ng asawa niyo? O sa tingin niyo ay awkward at hindi tama? Mag-comment sa ibaba at i-tag ang mga taong naniniwala sa second chance sa pag-ibig! 👇👇👇