Hindi ko alam kung paano ko uumpisahan ‘to. Hanggang ngayon kasi, parang bangungot pa rin ang lahat ng nangyari. Ako si Lanie, bunso sa tatlong magkakapatid. Mahirap lang kami pero buo naman ang pamilya noon-kahit madalas ay nag-aaway sina Mama at Papa dahil sa pera. Pero ang pinaka-pinag-aawayan nila? Si Kuya Darrel.

Si Kuya ang panganay, pero parang siya rin ang laging pasaway. Maaga siyang natutong manigarilyo, uminom, tapos bigla na lang siyang natutong magbenta ng kung anu-anong gamit sa bahay na hindi naman sa kanya. Minsan pinatapon ni Papa ang gitara ni Kuya kasi ibinenta niya ‘yung rice cooker para lang may pampusta sa tong-its.

Kaya isang araw, pinili na lang niyang lumayas.
Mga tatlong taon na rin simula nung huli namin siyang nakita. Wala na kaming balita. Parang sinadya niyang mawala. Hanggang sa dumating ang gabing ‘yon.

Alas-dos ng madaling-araw. Mahimbing ang tulog namin nina Mama at Papa. Biglang may narinig akong mahinang kaluskos sa sala. Akala ko pusa lang. Pero lumakas ang kutob ko nang marinig kong parang may nagbubukas ng drawer.

Pinalo ako ng kaba.

Ginising ko si Papa. Kinuha niya ang baseball bat na gamit niya tuwing naglilinis ng bakuran. Dahan-dahan kaming bumaba. Si Mama naman, naglabas ng lumang cellphone para tumawag ng pulis habang nasa likod namin.

Pagkabukas namin ng ilaw sa sala, nakita namin ang isang lalaking naka-jacket, may takip ang mukha gamit ang panyo, at may dalang malaking bag na may lamang TV remote, wallet ni Papa, at ‘yung framed picture naming buong pamilya— yung huli naming picture na kasama si Kuya.
“Wag kang gagalaw!” sigaw ni Papa sabay hampas sa braso ng lalaki. Nabitawan nito ang bag at napasigaw sa sakit.

“Tay, ‘wag! Ako ‘to!” sigaw ng magnanakaw.

Namutla kami lahat.

Tinanggal niya ang takip sa mukha niya. Doon ko lang ulit nakita si Kuya. May pilat na siya sa pisngi, parang hindi na niya natikman ang tulog sa matagal na panahon. Mapayat, madungis, parang naglalakad na anino ng dati niyang sarili.
Nagkatinginan kami ni Mama. Nabitawan niya ang cellphone, tumulo ang luha niya. Si Papa, parang binuhusan ng malamig na tubig.

“Anong ginagawa mo dito, Darrel?!” nanginginig na tanong ni Papa.

“Pasensya na… Wala na akong makain. Wala na akong matulugan. Gusto ko lang sanang kumuha ng konti. Hindi ko kayang harapin kayo, kaya nagkunwaring magnanakaw na lang ako…”
Napaupo si Kuya sa sahig at humagulhol. Parang bata.

Walang nagsalita. Ilang minuto kaming nakatingin sa kanya. Si Mama lang ang lumapit at niyakap siya, kahit amoy usok at pawis siya.

Kinabukasan, napagdesisyunan naming ipa-rehab si Kuya. Akala namin ‘yon na ang simula ng bagong kabanata para sa kanya. Umasa akong babalik ‘yung Kuya kong magaling mag-gitara, ‘yung Kuya na kinukuwento akong prinsesa sa mga kwento niya tuwing brownout.

Pero isang buwan lang ang lumipas, tumawag ang center. Nakatakas daw si Kuya. May nakakita raw sa kanya sa may pier, nanginginig, namamalimos, parang may tama.

Bumalik na naman ang katahimikan. Hindi na siya muling nagparamdam. Hanggang isang araw, may dumating na balita.

May natagpuang bangkay ng lalaking mukhang basurero sa ilalim ng tulay. Napagkamalan pa nga raw na tambay lang na nakatulog. Pero nung pinuntahan ni Papa ang morgue, siya nga. Si Kuya. May sugat sa ulo. Sabi ng pulis, baka raw naaksidente habang tumatakas sa ibang magnanakaw.

Ang pinakamasakit? Sa bulsa niya, may sulat na gusgusin.

Nakabalot sa plastic, parang iningatan. Sulat para kay Papa.

“Tay, sorry. Hindi ko na alam paano bumalik sa inyo. Natatakot ako. Pero kahit hindi n’yo ako patawarin, gusto ko lang malaman n’yo, hindi ko kayo kinalimutan. Miss na miss ko na kayo. Mahal na mahal ko kayo. Sana kahit sa panaginip, makakain tayo ulit ng sabay.”

Hanggang ngayon, naka-frame ‘yung sulat sa bahay. Katabi ng lumang litrato naming pamilya.
Parang multo si Kuya-hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng mga tanong na hindi na masasagot.