Si Anna ay isang dalaga na nasa hustong gulang, nasa hustong gulang na umalis sa piling ng kanyang ina. Lumaki siya sa isang simpleng tahanan sa bayan ng Lipa, Batangas, kung saan matibay ang hangin ng samahan at pagtitiis. Ngunit hindi lahat ng pamilya ay perpekto.

Si Linda, ang kanyang ina, ay isang simpleng babae na nagtrabaho ng husto bilang tindera sa palengke upang mapalaki si Anna nang maayos. Ngunit sa mata ni Anna, laging kulang ang kanyang ina. Hindi sapat ang pagod at sakripisyo ni Linda. Parang lagi niyang naririnig ang paghuhusga, ang pagkamura, at minsang malupit na salita.

Hindi kailanman nakalimutan ni Anna ang araw na iyon—ang araw na pinalayas niya ang kanyang ina sa kanilang bahay, pagod na siya sa mga sigaw at tampo na kanilang pinagdadaanan. “Hindi kita kailangan,” sigaw niya sa pag-alis ni Linda. “Ang hirap mo, hindi ka bagay sa amin.”

Lumisan si Linda nang may luhang di mapigil, dala-dala ang mga gamit na maliit na katulad ng kanyang pangarap na maayos na buhay para sa anak.

Isang buwan ang lumipas, tahimik ang bahay. Walang sigaw, walang tawanan. Pero di nagtagal ay may dumating na isang sorpresa.

Isang gabi, habang abala si Anna sa pag-aaral, may kumatok sa pinto. Sa likod ng pinto, nakatayo si Linda. Nakasuot ng bagong damit, malinis, at may kakaibang liwanag sa mga mata.

“Ako po ito, anak,” mahina ngunit matatag na sabi ni Linda. “Nandito ako para humingi ng kapatawaran.”

Hindi agad sumagot si Anna. Ang sakit, galit, at pagkabigla ay nagpapalaban sa kanyang puso. Ngunit nakita niya rin sa mga mata ng ina ang tapang at pagmamahal na matagal na niyang nawala sa isip.

Lumuhod si Linda sa harap ni Anna, hawak ang isang maliit na supot na may dala. “Hindi ito pera,” sabi ng ina, “ngunit ito ang tunay kong yaman. Ang aking buhay, ang aking tapang, ang aking pagmamahal para sa iyo.”

Sa loob ng supot ay isang maliit na kahon na puno ng mga liham, larawan, at mga tala. Mga kwento ng bawat araw na ipinagpagod ni Linda para sa pamilya nila—mga liham na hindi niya naipadala, mga larawan ng mga simpleng tagumpay, at mga pangarap na hindi nasunod dahil sa kanya.

Unti-unting bumagsak ang mga pader ng galit sa puso ni Anna. Napaiyak siya. Hindi dahil sa materyal na yaman kundi dahil sa yaman ng puso ng ina niya na hindi niya noon napahalagahan.

Naiintindihan niya na ang pagmamahal ni Linda ay hindi laging madali, ngunit ito ay matatag at totoo. Minsan, ang pagmamahal ay ipinapakita sa paraan na mahirap unawain, ngunit naroroon ito palagi.

Pagkatapos ng gabing iyon, unti-unting nagsimula ang kanilang pagkakaayos. Nag-usap sila nang mas bukas, nagtulungan, at muling bumuo ng pangarap na magkakasama.

Sa huli, si Anna ang natutong makita na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa ginto o salapi, kundi sa pagsasakripisyo, pagtitiis, at pagmamahal ng isang ina na handang gawin ang lahat para sa kanyang anak.

At si Linda? Siya ang tunay na kayamanan ni Anna—isang ina na hindi sumuko, na kahit kailan ay hindi bumitiw.