Sa kasalukuyang entablado ng pulitika at showbiz, nagwi-windang ang publiko nang suportahan ni Cristy Fermin ang panukala ni Vice President Sara Duterte na i-ban si Vice Ganda sa Davao. Mula sa simpleng biro hanggang sa mamahaling sagutan, lumabo ang linya ng aliw at respeto nang magtuluyan sa entablado ang politika at tawanan. Ano ba talaga ang nangyari, at hanggang saan dapat ang paglilimita ng katatawanan kung ito’y umabot na sa dignidad?

Sa isang mainit na episode ng kaniyang programa, inilahad ni Cristy ang kaniyang suporta sa hakbang ni VP Sara na ban-hin si Vice Ganda sa Davao City—isang pahayag na nagbalik ng usap-usapan sa nakalipas na tensiyon sa pagitan ng mag-amang Duterte at ng komedyanteng si Vice. Maliwanag sa tono ni Cristy ang pagnanais na may hangganan ang mga biro lalo’t ito’y nagdudulot na ng sama ng loob sa publiko.

Sa kabilang banda, si Vice Ganda naman ay kilala sa pagbibiro nang lampas sa hangganan. Mula sa paggamit ng kanilang plataporma para magpatawa hinggil sa bashers, hanggang sa pagtawag ng mga tono na nakaka-offend—maliit man o malaking grupo ang nasasaktan. Sa isang viral na TikTok, biniro pa niyang ipagdadasal ang mga bashers sa simbahan. Nauna nang pinuna ito ni Cristy, bilang hindi tamang paggamit ng pananampalataya sa biro.

Ngayon, ang panukala ni VP Sara Duterte—kung totoo man—ay maaaring tugon lamang sa pagtuligsa sa mga nasabing biro. Kung ito’y matutuloy, makabubuo ng presedente sa pag-regulate ng gana ng komedyante sa isang komunidad. May matibay na batayan ba ang pahayag ni Cristy? Sapat bang turuan si Vice Ganda na may hangganan din ang pagbatikos?

Sa kabilang usapin, hindi nagtatago ang suporta ni Cristy Fermin para kay VP Sara. Hindi niya tinuhog ang “sipag” ng administrasyon ni Sara, kundi nagbigay-pansin sa usapin ng dangal—isang konsepto na naging mahalaga lalo na sa mata ng maraming Pilipino. Para kay Cristy, hindi dapat basta-bastain ang pamilya ng isang lider, kahit sa ngalan ng katatawanan.

Gayunman, nagbabago ang dagoy ng publiko Online. Sa isang injection ng satire o protest art, inilalahad ng iba na mas malawak ang konsepto ng yumayabang na katatawanan. Maging sa Reddit comments, tampok ang pagkalito kung sino ang nasa tama: “Hindi progresibo ang pag-iisip na pati biro kailangang patawanin,” wika ng ilan.

Sa likod ng lahat ng ito, nais nating itanong sa sarili: May silbi ba ang proteksyon ng reputasyon kung nawawala na ang katatawanan? At kung ano ang gusto nating tandaan—mabuting biro o dangal na pinanghahawakan. Bakit nga ba mainit ang usaping ito? Dahil nakalinya ito sa kasalukuyang klima ng bansa. Maging sa politika, may hangganan ang pagtatawanan. At sa bawat patawa, may kalakip na pananagutan.

Sa pagbabalik tanaw, nagiging malinaw na ang katatawanan ay hindi malaya sa epekto. Dapat itong may hangganan, lalo na kung ang nasasaktan ay isang tao o pamilya na nasa pampublikong posisyon. Ang mga salita ay may bigat. At sa huli, nagtatagpo rito ang responsibilidad ng artista, politika, at moralidad—isang usapin na hindi madaling padapuan ng biro.

Marahil, ang pinakamahalagang aral dito ay ang pagrespeto sa mga damdamin kahit sa larangan ng katatawanan. At parang pinakamabisang biro: ang pagpapahiwatig nang may katotohanan, at ang pagbibiro nang hindi nagiging dahilan ng pagkabuwisit.