Nagngangalit ang mga balita matapos muling isiwalat ni dating Senador Antonio Trillanes IV ang serye ng mabibigat na paratang laban kay Senador Bong Go — isang dating pinagkakatiwalaang alyado ni dating Pangulong Rodrigo Duterte. Sa gitna ng patuloy na imbestigasyon ng Department of Justice at ng Ombudsman, binigyang-diin ni Trillanes na hindi na dapat manatiling tahimik ang publiko sa harap ng umano’y malawakang katiwalian na kinasasangkutan ng isa sa pinakamakapangyarihang personalidad sa bansa.

Sa isang matapang na pahayag, tinukoy ni Trillanes si Go bilang “mastermind” ng mga transaksyon sa likod ng bilyon-bilyong pisong anomalya sa mga proyekto ng gobyerno. Isa sa mga ebidensyang binanggit ay ang kumpanyang CLTG Construction, na pag-aari ng ama ni Bong Go. Ang CLTG — mga inisyal ng buong pangalan ni Go, Christopher Lawrence Tesoro Go — ay umano’y nakinabang sa mga kontratang pinondohan ng gobyerno sa panahon ng administrasyong Duterte.

Ayon sa mga dokumento, may mga proyekto sa ilalim ng CLTG na konektado sa mga kasong iniimbestigahan ng Independent Commission for Infrastructure (ICI). Sa kabila ng mga pahayag ng ilang opisyal, umatras sa pakikipagtulungan ang mag-asawang Sarah at Curly Descaya — mga pangunahing testigo — matapos silang mawalan ng tiwala sa pagiging patas ng proseso. Isa sa mga tanong na bumabalot ngayon sa imbestigasyon: bakit tila nagkaroon ng takot o pangamba kapag binabanggit ang pangalan ni Bong Go?

Ipinunto ni Trillanes na hindi sapat ang katagang “hindi ko alam” o “wala akong kinalaman diyan” kapag malinaw ang koneksyon ng pamilya sa mga transaksyon. “Kung ang kumpanyang CLTG ay pag-aari ng iyong ama, at ikaw ay isang opisyal ng gobyerno na may impluwensya sa pagpili ng kontrata, hindi mo pwedeng sabihing wala kang alam,” giit ni Trillanes.

Sa ilalim ng batas, malinaw ang depinisyon ng plunder: kapag isang opisyal o miyembro ng kanyang pamilya sa first degree of consanguinity — asawa, anak, magulang, o kapatid — ay nakinabang sa higit P50 milyon mula sa iligal na paraan. Kaya’t kahit hindi direktang sangkot, maaari pa ring mapanagot ang isang opisyal kung ang benepisyo ay napunta sa kanyang pamilya.

Dagdag pa rito, tinukoy ni Trillanes ang umano’y paggamit ng Malasakit Centers bilang instrumento ng politikal na pagpapaganda ng imahe. Ayon sa kanya, hindi totoong si Bong Go ang nagpasimula ng ideya; dati na umanong may mga public assistance desks sa mga ospital, ngunit pinalitan lamang ng pangalan at ginamit para sa promosyon ng isang politiko. “Ginamit ang pondo ng bayan para sa personal na branding — isang malinaw na abuso ng kapangyarihan,” ani Trillanes.

Hindi rito nagtapos ang mga paratang. Sa isyu ng overpriced face shields, muling binanggit ang pangalan ni Bong Go. Ayon sa mga ulat, Pilipinas lamang ang bansang nagpataw ng mandatory face shield policy sa publiko, at ito raw ay ginamit bilang oportunidad upang kumita. Mula sa halagang P127.50 bawat face shield, kumita umano ng milyon-milyon ang mga kumpanyang konektado sa iisang network ng mga supplier. “Ginawang negosyo ang pandemya. Habang nagdurusa ang mga Pilipino, may mga taong nagkakaperahan sa takot ng sambayanan,” dagdag pa ni Trillanes.

Ang mga alegasyong ito ay nagbigay-daan sa muling pagbubukas ng mga lumang isyu, kabilang na ang kaso ng mga Diskaya at ang kontrobersya sa ilalim ng Blue Ribbon Committee ni Marcoleta, na umano’y may conflict of interest dahil sa koneksyon ng kanyang asawa sa isang insurance firm na ginagamit ng mga kumpanyang iniimbestigahan.

Bagama’t mariing itinatanggi ng kampo ni Bong Go ang mga paratang, nananatiling mainit ang diskusyon sa publiko. Maraming netizen ang nagtatanong: kung walang kinalaman si Go, bakit tila may mga testigong bigla na lamang umatras o nananahimik? At bakit tila may mga dokumentong hindi pa mailabas sa publiko?

Para kay Trillanes, ang laban na ito ay higit pa sa politika — ito raw ay laban para sa katotohanan. “Hindi mo kailangang maging bayani para manindigan. Ang kailangan lang, tapang at paniniwala na ang katotohanan ay hindi puwedeng itago habang panahon,” aniya.

Habang patuloy ang imbestigasyon ng DOJ at Ombudsman, nananatiling malabo kung hanggang saan aabot ang kaso. Ngunit malinaw ang isang bagay: ang sigaw para sa pananagutan ay lumalakas. Sa gitna ng mga kasong plunder, anomalya sa proyekto, at paggamit ng pondo ng bayan para sa pansariling interes, muling nasusubok ang tiwala ng mga Pilipino sa sistemang dapat sana’y naglilingkod sa kanila.

Kung totoo man ang lahat ng ito, isa na naman itong malagim na paalala na sa ilalim ng mga ngiting “may malasakit,” maaaring may mga kamay na tahimik na kumakabig.