Sa isang maliit at lumang bahay sa San Pablo, kung saan ang pintura ay kumukupas at ang bubong ay kumakalansing tuwing umuulan, lumaki si Lia de Vera. Hindi man marangya ang kanilang tahanan, ito’y puno ng init, respeto, at isang klase ng pag-ibig na naging pamantayan niya sa buhay. Ang kanyang ama, si Manuel, isang simpleng tricycle driver, ang larawan ng kanyang pangarap na lalaki. Gabi-gabi, sa kabila ng pagod mula sa pamamasada, inaalalayan nito ang kanyang ina sa mga gawaing bahay, isang tahimik na pagpapakita ng pagmamahal na mas malakas pa sa anumang salita.

“Kung mahal mo, gagawa ka pa rin ng paraan para gumaan ‘yung araw niya,” ang minsang sinabi ni Manuel kay Lia. Ang mga katagang iyon ay tumatak sa kanyang isipan. Para sa kanya, ang pag-ibig ay hindi tungkol sa kung sino ang pagod o sino ang dapat magsilbi; ito ay isang pagsasama, isang “partnership” kung saan ang dalawa ay magkatuwang. Ito ang standard na binitbit niya hanggang sa kanyang paglaki. Kaya’t nang makilala niya si Ivan sa kolehiyo, inakala niyang natagpuan na niya ang lalaking para sa kanya.

Si Ivan ay hindi maingay o magarbo. Siya ay tahimik, mahinahon, at laging handang tumulong—isang engineering student na hindi takot madumihan ang mga kamay para mag-ayos ng sirang motor sa gitna ng ulan. Sa mga simpleng kilos tulad ng pag-aalok ng kape sa mahabang byahe at sa mga seryosong pag-uusap tungkol sa pangarap, nahulog ang loob ni Lia. Nakita niya kay Ivan ang katatagan at kabaitan na hinahanap niya, mga katangiang sumasalamin sa kanyang ama.

Ang kanilang pag-iibigan ay nauwi sa isang simpleng family dinner kung saan lumuhod si Ivan at inalok si Lia ng isang singsing at isang pangako ng panghabambuhay na pagsasama. Umiiyak na sumagot ng “Oo” si Lia, sa paniniwalang ang pangarap niya ay abot-kamay na. Ang kanilang kasal ay naging masaya at puno ng pag-asa. Ngunit sa gitna ng selebrasyon, isang maliit na usapan ang nagbigay ng bahagyang kaba sa kanyang dibdib. Ang biyenan niyang si Marlene, habang nag-aasikaso sa mga bisita, ay nabanggit na si Ivan ay “laki sa katulong” at walang alam sa mga gawaing bahay. Isang birong sinakyan lamang ni Ivan, ngunit para kay Lia, ito ay isang paunang aninag sa isang katotohanang hindi niya pa lubos na naiintindihan.

Pagkatapos ng kasal, lumipat sila sa isang maliit na townhouse. Ang simula ng kanilang buhay-may-asawa, lalo na nang dumating ang kanilang anak na si Liam, ay puno ng saya. Subalit, habang lumilipas ang mga buwan, ang saya ay unti-unting napalitan ng pagod—isang pagod na tila si Lia lang ang nakakaramdam. Si Ivan, na pagod mula sa trabaho, ay nagsimulang maging pabaya. Ang mga medyas ay iniiwan sa sahig, ang mga sapatos sa gitna ng sala, at ang mga pinagkainan sa lamesa.

Paulit-ulit na pakiusap, paulit-ulit ding pangako ng pagbabago, ngunit walang nangyayari. Ang bawat araw para kay Lia ay isang walang katapusang siklo ng paglilinis, pag-aalaga kay Liam, at pag-aayos ng mga kalat na iniiwan ng kanyang asawa. Ang tahanan na dati’y simbolo ng kanilang pangarap ay naging isang kulungan ng pag-iisa at pagod. Naramdaman niyang hindi na siya asawa, kundi isang katulong na walang sweldo at pahinga.

Ang rurok ng lahat ay dumating isang umaga. Isang simpleng hindi naplantsang polo ang naging mitsa ng isang masakit na pagtatalo. “Wala ka namang ibang ginagawa dito sa bahay,” sigaw ni Ivan, mga salitang tumusok sa puso ni Lia na parang punyal. Ang lahat ng kanyang sakripisyo, puyat, at pagod ay nabura sa isang iglap. Sa tingin ng kanyang asawa, siya ay “nasa bahay lang.” Doon, gumuho ang lahat para kay Lia. Sa gitna ng nanginginig na mga kamay at umaagos na luha, tahimik siyang nag-empake. Kinuha niya si Liam at nilisan ang bahay na iyon nang walang lingon-likod. Ang tanging hiling niya ay makahinga.

Sa bahay ng kanyang mga magulang, sinalubong siya hindi ng panghuhusga, kundi ng mahigpit na yakap at pag-unawa. Doon, unti-unti niyang nahanap ang kapayapaan. Ngunit ang katahimikan ay may kasamang mga tanong. Nag-text si Ivan, mga mensaheng maikli at puno ng pangungulila, ngunit walang lakas ng loob na humarap. “Minsan anak, hindi agad lumalapit ang lalaki,” payo ng kanyang ama. “Hindi dahil ayaw, kundi dahil hindi alam kung papaano.”

Ang nagpabago sa lahat ay isang tawag sa telepono. Naaksidente si Ivan. Sa isang iglap, nawala ang lahat ng galit at tampo ni Lia. Ang tanging naramdaman niya ay takot—isang matinding takot na baka mawala ang lalaking, sa kabila ng lahat, ay mahal pa rin niya. Sa ospital, sa pagitan ng mga benda at gasgas, nakita niya ang pagsisisi sa mga mata ni Ivan. “Akala ko kasi lalaki ako, trabaho ko ang magtrabaho,” amin nito. “Hindi ko alam na habang abala ako, nauubos ka na pala.”

Ang pinakamatinding rebelasyon ay nagmula sa kanyang biyenan. Sa isang tahimik na pag-uusap sa hallway ng ospital, inamin ni Marlene ang kanyang pagkukulang. Pinalaki niya si Ivan na hindi marunong mag-alaga sa sarili o sa iba. “Hindi ko siya tinuruan kung paano magmahal pabalik,” ang umiiyak na sabi nito. “Nasanay siyang may umaagapay sa kanya. Ako noon, ikaw ngayon.” Sa wakas, naunawaan ni Lia ang lahat. Hindi ito kasalanan lamang ni Ivan, kundi resulta ng isang pagpapalaking nagkait sa kanya ng pagkakataong maging isang tunay na kapareha.

Ang paggaling ni Ivan ay naging simula rin ng paghilom ng kanilang relasyon. Hindi ito naging madali. Kinailangan nila ng mahabang pag-uusap, hindi para ituro kung sino ang tama, kundi para matutunan kung paano sila magiging mas mabuti para sa isa’t isa. Nang bumalik si Lia sa kanilang tahanan, isang bagong Ivan ang kanyang natagpuan. Isang Ivan na nagluluto ng almusal, naghuhugas ng pinggan, at nagpapatulog kay Liam nang hindi na kailangang utusan.

Natutunan ni Ivan na ang pagiging provider ay hindi lisensya para maging pabaya. Natutunan niyang ang pag-aalaga sa tahanan at pamilya ay hindi “trabaho ng babae,” kundi responsibilidad ng mag-asawa. At si Lia, natutunan niyang ang pagpapatawad ay hindi kahinaan, kundi isang pagpili na bigyan ng pagkakataon ang pag-ibig na maghilom at lumago.

Ang kanilang kwento ay isang paalala na walang perpektong pagsasama. Ang tunay na pag-ibig ay hindi natatapos sa “I do,” ito’y nagsisimula sa araw-araw na pagsisikap na umunawa, magbago, at piliin ang isa’t isa, lalo na sa mga panahong pinaka-mahirap. Sa huli, ang lalaking muntik nang sumira sa kanyang pangarap ay siya ring lalaking natutong bumuo nito muli, sa paraang mas matatag at mas makabuluhan kaysa dati.