Sa isang maalikabok na kanto sa Maynila, tuwing alas-kwatro ng hapon ay makikita mo na si Kiko. Tulak-tulak ang kanyang kariton na may nakasulat na “Kiko’s Pares Overload.” Sa edad na bente-singko, marami sa kanyang mga ka-batch ang nasa corporate world na, nagpo-post ng kape sa Starbucks, at nagbabakasyon sa Boracay. Si Kiko naman, ang mundo niya ay umiikot sa paghihiwa ng sibuyas, pagpapalambot ng baka, at pagtitimpla ng garlic rice. Amoy usok, amoy mantika, at laging pawisan. Ito ang pinili niyang buhay matapos ang kolehiyo. Sa halip na mamasukan, ginamit niya ang maliit na ipon ng kanyang yumaong magulang para magsimula ng negosyo. Naniniwala siya na sa pagkain, walang lugi, basta masarap at malinis.

Isang Biyernes ng gabi, habang dagsa ang mga customer na tricycle driver at estudyante, huminto ang isang kotseng sedan sa tapat ng kanyang pwesto. Bumaba ang apat na lalaki at babae na naka-office attire. Agad na nakilala ni Kiko ang mga ito—sina Jake, Marga, at ang iba pa niyang kaklase noong High School. Sila yung grupo ng mga “cool kids” noon na laging nang-aasar sa kanya. Kinabahan si Kiko, pero pinilit niyang ngumiti. “Uy! Jake! Marga! Long time no see! Kain kayo, sagot ko na,” bati ni Kiko habang pinupunasan ang kamay sa kanyang apron.

Tiningnan siya ni Jake mula ulo hanggang paa. Ngumisi ito nang nakakaloko. “Kiko? Ikaw ba ‘yan? Grabe pare, akala namin nasa abroad ka o may opisina. Dito ka lang pala bumagsak? Sa Paresan?” Nagtawanan ang mga kasama niya. “Oo nga,” dagdag ni Marga habang nagtatakip ng ilong. “Ang usok naman dito. Sayang ‘yung pinag-aralan mo, Kiko. Marketing graduate ka tapos taga-sandok ka lang ng sabaw? Yuck.”

Masakit. Tagos sa buto ang pangungutya nila. Pero hindi kumibo si Kiko. “Marangal na trabaho naman ‘to, Marga. Nakakabuhay,” mahinahon niyang sagot. “Sus, marangal daw. Sabihin mo, wala kang choice!” hirit ni Jake sabay labas ng cellphone. “Guys, selfie tayo kasama ang batchmate nating ‘entrepreneur’ kuno!” Kinunan nila ng litrato si Kiko na gusgusin at pawisan, at alam ni Kiko na pagkakalat nila ito sa social media para pagtawanan. Umorder sila ng tig-iisang bowl, kinain nang padabog, at nagreklamo pa na kesyo mainit daw ang lugar. Bago umalis, nag-iwan ng barya si Jake sa mesa. “Keep the change, Pare. Mukhang kailangang-kailangan mo eh.”

Umalis sila na humahalakhak. Naiwan si Kiko na nakayuko, pinipigilan ang luha habang nililigpit ang mga pinagkainan nila. Sa gabing iyon, habang naghuhugas ng pinggan sa bangketa, sumpa ni Kiko sa sarili: “Pagtawanan niyo lang ako ngayon. Balang araw, ang pares na nilalait niyo, ang mag-aangat sa akin sa lugar na hindi niyo kayang abutin.” Ginawa niyang motibasyon ang pang-aapi nila. Sa halip na panghinaan ng loob, lalo niyang pinasarap ang timpla. Inaral niya ang franchising. Nag-ipon siya piso-piso. Hindi siya bumibili ng bagong damit, hindi siya gumagastos sa luho. Lahat ng kita, balik sa negosyo.

Lumipas ang limang taon. Mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Dumating ang araw ng Grand Alumni Homecoming ng kanilang High School. Gaganapin ito sa isang sikat na hotel sa Pasay. Ang tema ay “Success and Glitz.” Nagpagandahan ng suot ang lahat. Nandoon sina Jake at Marga, na ngayon ay mga middle manager na sa kumpanya. Nagyayabangan sila ng mga bagong loan na kotse at hulugang condominium. “Nabalitaan niyo ba si Kiko?” tanong ni Jake sa grupo habang umiinom ng wine. “Wala, baka hindi makapunta ‘yun. Wala ‘yung pambayad sa entrance fee na 2k. Baka nasa kanto pa rin, nagpapares!” Nagtawanan silang muli.

Habang nasa kalagitnaan ng kwentuhan sa lobby ng hotel, biglang nagkagulo ang mga valet at security guard sa labas. May malakas na ugong ng makina ang dumagundong. “VROOOM! VROOOM!” Tunog ito ng isang halimaw na sasakyan. Napatingin ang lahat ng alumni sa glass wall. Isang makintab na kulay orange na Sports Car—isang McLaren—ang huminto sa tapat mismo ng red carpet entrance. Kumikinang ito sa ilalim ng mga ilaw. “Wow! Kanino ‘yan?” tanong ni Marga, na nanlalaki ang mata. “Baka sa may-ari ng hotel! O baka artista!” hula ni Jake.

Bumukas ang butterfly doors ng sports car. Unang lumabas ang isang mamahaling leather shoes. Sumunod ang isang lalaking naka-custom fit na suit, naka-rolex, at may tindig na punong-puno ng kumpiyansa. Hinubad niya ang kanyang sunglasses at ngumiti sa mga valet na nag-uunahang kunin ang susi niya. Naglakad siya papasok sa lobby. Natahimik ang lahat. Pamilyar ang mukha. Pamilyar ang ngiti. Pero hindi nila maikonekta sa taong kilala nila.

Si Jake ang unang nakabawi. “K-Kiko?!”

Napalingon ang lalaki. Si Kiko nga. Pero wala na ang amoy mantika. Wala na ang mantsa sa damit. Ang nasa harap nila ay isang Kiko na amoy tagumpay. Lumapit si Kiko sa grupo nina Jake, na para bang walang nangyaring masama noon. “Uy! Jake! Marga! Long time no see! Musta kayo?” bati ni Kiko, pareho ng bati niya limang taon na ang nakakaraan, pero iba na ang bigat ngayon.

“K-Kiko… ikaw ba ‘yan? Iyong sasakyan… sa’yo ‘yon?” utal na tanong ni Marga, hindi makatingin nang diretso dahil sa hiya.

“Ah, oo,” simpleng sagot ni Kiko. “Gift ko sa sarili ko last month. Katatas lang kasi ng grand opening ng ika-50th branch namin.”

“50th branch?!” sabay-sabay na sigaw ng grupo.

“Oo,” nakangiting paliwanag ni Kiko. “Yung ‘Kiko’s Pares Overload’ na pinuntahan niyo noon sa kanto? ‘Yun ang simula. Ginawa kong franchise. Ngayon, supplier na rin kami ng karne sa iba’t ibang restaurant sa Metro Manila. At next year, mag-oopen na kami sa Singapore at Dubai para sa mga OFW.”

Natulala si Jake. Ang paresan na nilait-lait nila, ang negosyong tinawag nilang “walang asenso,” ay isa na palang multi-million peso empire ngayon. Samantalang sila, nagkukumahog magbayad ng monthly dues sa credit card at naghihintay ng 13th month pay para makaraos.

“Ikaw Jake, musta sa opisina?” tanong ni Kiko, walang halong pang-iinsulto, kundi purong pangangamusta.

Napalunok si Jake. “O-Okay lang naman… Eto, promote… promote…” Pero sa loob-loob niya, gustong-gusto na niyang lumubog sa lupa. Naalala niya ang baryang iniwan niya kay Kiko noon. Naalala niya ang pangungutya. Ngayon, ang “taga-sandok” na tinawag niya ay kayang bilhin ang buong kumpanyang pinagtatrabahuhan niya kung gugustuhin nito.

“Mabuti naman,” tapik ni Kiko sa balikat ni Jake. “Alam mo, nagpapasalamat ako sa inyo.”

“Bakit?” nagtatakang tanong ni Marga.

“Dahil noong gabing pinagtawanan niyo ako, ‘yun ang gabi na sinabi ko sa sarili ko na hindi ako titigil hangga’t hindi ako nagtatagumpay. Kung hindi dahil sa sakit na pinaramdam niyo, baka nakuntento na lang ako sa isa. Dahil sa inyo, nangarap ako nang mas malaki. Kaya salamat.”

Iniwan ni Kiko ang grupo na nakanganga at puno ng pagsisisi. Naglakad siya papasok sa ballroom kung saan sinalubong siya ng mga guro at iba pang kaklase na humahanga sa kanyang kwento. Sa gabing iyon, hindi ang sports car ang pinaka-kumintab, kundi ang leksyon na iniwan ni Kiko.

Napatunayan niya na hindi sukatan ang trabaho sa simula ng karera. Walang trabahong mababa basta marangal. Ang tunay na “kawawa” ay hindi ang nagtitinda sa kalsada, kundi ang mga taong mapangmata na walang ibang alam gawin kundi manghila pababa. Ang pares na dating nilalangaw sa paningin ng iba, ngayon ay ginto na. At si Kiko, ang batang Pares, ay isa nang ganap na Don, hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa dangal at pagsisikap na hindi niya binitawan kahit kailan.

Kayo mga ka-Sawi, naranasan niyo na bang maliitin dahil sa trabaho o negosyo niyo? Anong ginawa niyo para patunayan na mali sila? I-tag ang mga kaibigan niyong nagsusumikap para sa pangarap! Tandaan: Ang tunay na lodi, hindi sumusuko! 👇👇👇